صدایی که هنوز میآید
آخرین باری که مصلی تهران رفتم جمعه نصر بود. با جمع بچههای دانشجو رفته بودیم تا پشت سر آقایمان نماز بخوانیم. قبل از آن هم سابقه نماز خواندن پشت آقا را داشتم آن هم در تشییع جنازه شهید رئیسی. اما جمعه نصر فرق داشت. میخواستیم پای صحبتهای آقا در مورد لبنان و جبهه مقاومت بنشینیم. آقا در بخش عربی خطبه گفتند: «سیّدحسن نصرالله جسمش از میان ما رفته ولی شخصیّت حقیقی او، روح او، راه او، و صدای رسای او همچنان در میان ما هست و خواهد بود.» حالا آقا برای ما هم همینطور است. زنده و رسا. صدای او را در تمام پیامهای نوروزی میشنویم. «مثلی لا یبایع مثل یزید» را با خودمان زمزمه میکنیم. آقا برای اینکه ایران خانهی خوبان شود، سالها رنج را به جان خریدند و حالا همهی ما فرزندان این سرزمین مثل آرش، مازیار*، میرزا کوچکخان و.. میایستیم. آن هم تا پای جان. آقای شهید ایران برای ما دعا کن. دعا کن تا در مسیری که تو به ما نشان دادی ثابت قدم بمانیم. پ.ن: مازیار سردار بزرگ و یکی از حکام مازندران بود. سیده سماء حسینی